Ρένα Βλαχοπούλου (1923 – 2004)

Ρένα Βλαχοπούλου

Καλή χρονιά!

Τηρώντας την παράδοση του μπλογκ, ανεβάζω για άλλη μια φορά το ωραιότερο πρωτοχρονιάτικο βίντεο (φιλμ, για την ακρίβεια) που διαθέτουμε με τη μούσα μας, τη Ρένα Βλαχοπούλου. Το γνωστό στιγμιότυπο από τις Πρωτεουσιάνικες περιπέτειες που μας μεταφέρει στις 31 Δεκεμβρίου του 1955, στην ατμόσφαιρα της πρωτοχρονιάτικης Αθήνας (διαβάστε την ιστορία του εδώ).

Ναι, το ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι. Και ναι, το ξέρω, ότι σε κάποιες/ους από σας που έρχεστε τακτικά εδώ έχουν λείψει οι παλιές "καλές" εποχές που αναρτούσα τεράστια κείμενα με αφιερώματα σε στιγμές της καριέρας της Ρένας αλλά και σε καλλιτέχνιδες/ες που έφυγαν από κοντά μας. Δυστυχώς η ζωή μου, όπως και οι ζωές όλων μας, είχε φέτος αρκετές ανατροπές αλλά και κάποιες σημαντικές, πολύ θετικές εξελίξεις που είχαν ως αποτέλεσμα να μην μπορώ να είμαι συνεπής στις... ιστολογικές μου υποχρεώσεις. Ως New Year Resolution λοιπόν δηλώνω ότι το 2012 θα δίνω και πάλι το "παρών" όσο πιο συχνά μπορώ, για να φτάσω και να ξεπεράσω τον... παλιό καλό Rena Fan, εκπληρώνοντας τις υποσχέσεις που έχω δώσει για αφιερώματα που εκκρεμούν--πλέον--περισσότερο από έναν χρόνο και βρίσκοντας διαρκώς αφορμές για να μιλήσω για τη Ρένα Βλαχοπούλου.

Και επιτρέψτε μου να κλείσω με μια ακόμα "επανάληψη" (άλλωστε οι ευχές που δίνουμε τέτοιες μέρες και τα τα τραγούδια που ακούμε τα ίδια δεν είναι πάντα;): θα δώσω τον λόγο στη μούσα μου για να σας δώσει εκείνη τις ευχές της (μέσα από μια παλιά ραδιοφωνική εκπομπή του Νίκου Μαστοράκη και ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα). 

Καλή χρονιά σε όλες και όλους.

 http://vlahopoulou.blogspot.com

Ρένα Βλαχοπούλου - Βιογραφία
(12040 αναγνώσεις)
Γεννήθηκε το 1923 (ποτέ, βέβαια, δεν της άρεσε να αναφέρεται στην ηλικία της) στην Κέρκυρα. Ο πατέρας της, Γιάννης Βλαχόπουλος, ανήκε στην αριστοκρατία του νησιού ενώ η μητέρα της, Καλλιόπη, ήταν κόρη κάποιας υπηρέτριας που εργαζόταν στο σπίτι των Βλαχόπουλων. Οι γονείς της αγαπήθηκαν και, παρά τις αντιδράσεις της οικογένειας του νέου που τον αποκλήρωσε, παντρεύτηκαν κι έκαναν εννιά παιδιά. Τα έβγαζαν πέρα με δυσκολία. Η Ρένα ήταν το πέμπτο τους παιδί. Με τον πατέρα της πήγαινε συχνά επίσκεψη στον αρχοντικό του κόντε Θεοτόκη όπου υπήρχε πιάνο αλλά και μια δισκοθήκη με δίσκους των 78 στροφών. Εκεί θα έχει την πρώτη της επαφή με τη μουσική και το τραγούδι. Μόλις δεκάξι χρονών, θα τραγουδήσει για πρώτη φορά σε κάποιο ζαχαροπλαστείο της Σπιανάδας, όπου το 1938 θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ Κώστα Βασιλείου. Θα έρθουν στην Αθήνα όπου θα παντρευτούν το καλοκαίρι του επόμενου έτους. Τότε, στο βαριετέ "Όασις", στο Ζάππειο, όπου ο Μίμης Τραϊφόρος παρουσίαζε νέους καλλιτέχνες, η Ρένα θα πάει να δοκιμάσει τις ικανότητές της στο τραγούδι. Εντυπωσιάζει τον Τραϊφόρο, που της ζητά να τραγουδά εκεί μονίμως. Πράγματι, την άλλη μέρα θα πάει να τραγουδήσει η Ρένα στο βαριετέ φορώντας δανεική τουαλέτα που θα την πατήσει και θα πέσει κάτω. Σημειώνει επιτυχία κι ο Πωλ Μενεστρέλ γράφει ένα τραγούδι ειδικά γι' αυτήν, το "Μικρή χωριατοπούλα" που θα γίνει επιτυχία και στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο θα διασκευαστεί στο "Κορόιδο Μουσολίνι" από τον Γιώργο Οικονομίδη. Τον χειμώνα του 1939-40 εμφανίζεται ως τραγουδίστρια για πρώτη φορά στο θέατρο Μοντιάλ του Κώστα Μακέδου, στην οδό Πανεπιστημίου σε επιθεώρηση με τη Σοφία Βέμπο (τραγούδησαν ντουέτο). Μαζί, ακόμη, οι αδελφές Καλουτά, ο Κυριάκος Μαυρέας, η Ηρώ Χαντά κι ο Γιάννης Φλερύ. Τον χειμώνα του 1940 οι Ιταλοί βομβαρδίζουν την Κέρκυρα. Θα σκοτωθούν και οι δύο γονείς της. Ο γάμος με τον Βασιλείου δεν θα κρατήσει. Χωρίζουν και το 1942 παντρεύεται τον τραπεζίτη Γιάννη Κωστόπουλο. Τότε θα ξεκινήσει συνεργασία με τον συνθέτη Γιάννη Σπάρτακο στο "Πάνθεον" που θα της γράψει τραγούδια με μουσική τζαζ. Θα έχει μεγάλη επιτυχία. Ο Τύπος θα την αποκαλέσει "βασίλισσα της τζαζ". Γίνεται μεγάλη επιτυχία και ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα το τραγούδι "Θα σε πάρω να φύγουμε" που θα πει για πρώτη φορά στην επιθεώρηση Wellcome των Αλέκου Σακελλάριου - Δημήτρη Ευαγγελίδη το καλοκαίρι του 1944, στο θέατρο Κυβέλη. Θα ξεκινήσει να ηχογραφεί δίσκους γραμμοφώνου με την Οντεόν. Με τον Σπάρτακο θα συνεργαστούν για αρκετά χρόνια. Χωρίζει με τον Κωστόπουλο το 1946. Αρχίζει περιοδείες με τον Σπάρτακο στο εξωτερικό (Λίβανος, Περσία, θα φτάσουν και μέχρι τις ΗΠΑ). Την βοηθά ιδιαίτερα το γεγονός ότι μιλά πολλές ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά) και με εξαιρετική προφορά. Απουσιάζει από την Ελλάδα για ένα σημαντικό διάστημα, από τον Ιούλιο του 1946 έως το καλοκαίρι του 1951. Εμφανίζεται και πάλι στην Αθήνα στο θέατρο Σαμαρτζή, στις 24 Αυγούστου 1951, στην παράσταση "Φεστιβάλ στην Αθήνα", μαζί με τους Ορέστη Μακρή, Κούλη Στολίγκα, Νίκο Σταυρίδη, αδελφές Καλουτά. Με πρωτοβουλία Τούρκου παραγωγού, θα γυρίσει την ταινία "Ανατολίτικες νύχτες", όπου θα ξαναπεί το "Θα σε πάρω να φύγουμε". Μόνο που την ταινία αυτή δεν την είδαμε ποτέ στην Ελλάδα. Θα τραγουδήσει σε διάφορες επιθεωρήσεις ("Βασίλισσα της νύχτας", "Να τι θα πει Αθήνα", "Και ο μήνας έχει εννιά", "Πουλιά στον αέρα") του Βασίλη Μπουρνέλη. Συνεργάζεται με θιάσους όπως των Βασίλη Αργυρόπουλου, Γιάννη Πρινέα - Σπ. Τριχά, Παρασκευά Οικονόμου, Ορέστης Μακρής - Σπύρου Πατρίκιου, Μίμη Κοκκίνη - Γεωργία Βασιλειάδου - Κώστα Δούκα). Καλοκαίρι του 1952 τη βρίσκουμε στο περίφημο τότε Ακροπόλ του Μπουρνέλη. Το 1953 φτιάχνει θίασο μαζί με τους Αλέκο Λειβαδίτη, Μαρίκα Κρεββατά, Ρένα Ντορ, Γιώργος Γαβριηλίδης. Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο ως ηθοποιού και όχι ως τραγουδίστριας με πρόταση της Σοφίας Βέμπο, έγινε στην επιθεώρηση "Σουσουράδα" (κείμενα Μίμη Τραϊφόρου-Γιώργου Γιαννακόπουλου, μουσική Μενέλαου Θεοφανίδη, χορογραφίες Γιάννη Φλερύ-Αλίκης Βέμπο) με το νούμερο "Έλα πασά μου, κάνε μου τέτοια". Μαζί της ο Νίκος Σταυρίδης. Ήταν το καλοκαίρι του 1954. Θα πει η ίδια αργότερα: "Ντρεπόμουν να βγω στη σκηνή με νούμερο. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα γίνω ηθοποιός. Απλώς έτυχε να με δουν. Πίστεψαν από την αρχή ότι ήμουν καλή. Εγώ δεν το πίστευα. Ρε συ, Μίμη, τι να σου πω! Φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω, λέω στον Τραϊφόρο. Ο κόσμος χειροκροτούσε να βγω στη σκηνή. Εγώ δεν έβγαινα. Ξαφνικά με πιάνει ο Τραϊφόρος και με σπρώχνει στη σκηνή. Βγήκα, το νούμερο χάλασε κόσμο. Στη συνέχεια μου έδωσαν κι άλλα νούμερα και καθιερώθηκα ως ηθοποιός". Το 1956 ο Αμερικανός κινηματογραφικός παραγωγός Πίτερ Μέλας της προτείνει να παίξει στον κινηματογράφο σε ελληνική ταινία. Πράγματι, ο Γιάννης Πετροπουλάκης θα την σκηνοθετήσει στην ταινία "Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες", που θα είναι η ιστορία μιας Κερκυραίας που έρχεται στην Αθήνα. Δίπλα της οι Νίκος Ρίζος, Στέφανος Στρατηγός, Κούλης Στολίγκας, ?ννυ Μπαλ. Στην ταινία αυτή θα τραγουδήσει το "Μαζί σου για πάντα" σε μουσική Μενέλαου Θεοφανίδη, το οποίο θα βγει και σε δίσκο 78 στροφών. Η ταινία θα έχει μεγάλη επιτυχία, φθάνοντας τα 100.000 εισιτήρια. Το 1959, στο Πρώτο Φεστιβάλ Τραγουδιού του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, τραγουδά το "Είσαι η άνοιξη κι είμαι ο χειμώνας" των Κώστα Καπνίση - Θάνου Σοφού. Το 1960, ντουέτο με τον Γιάννη Βογιατζή, τραγουδούν το "Πρώτο χελιδόνι". Εξαιρετικά παραγωγική, κάνει ηχογραφήσεις και συνεργάζεται με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, τραγουδώντας Αττίκ, Ιακωβίδη, Σπάθη, Κατσαρό, Μωράκη, Πλέσσα, Μουζάκη και Μάνο Χατζιδάκι. Παράλληλα κάνει θέατρο και εμφανίζεται σε νυχτερινά κέντρα. Θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία στο θέατρο Μετροπόλιταν, κάνοντας την τηλεφωνήτρια που απαντά σε κάθε κλήση, δίνοντας πληροφορίες. Συνεργάζεται με τον Αλέκο Σακελλάριο, το 1962, στην ταινία "Όταν λείπει η γάτα", όπου θα παίξει μαζί με τους Βασίλη Αυλωνίτη, Νίκο Ρίζο, Μαρίκα Κρεββατά, Σταύρο Παράβα και αδελφές Μπρόγερ. Την ίδια χρονιά παίζει στην ταινία "Μερικοί το προτιμούν κρύο" του Γιάννη Δαλιανίδη, που, εκτός από τη σκηνοθεσία, έγραψε και το σενάριο. Η ταινία θα είναι η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της χρονιάς με 300.000 εισιτήρια. Αυτοί οι δύο, ο Σακελλάριος κι ο Δαλιανίδης, θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην καριέρα της. Στον Σακελλάριο κυρίως οφείλεται το εξαιρετικό της στιλ. Ο Δαλιανίδης ήταν ο άνθρωπος που επέμεινε να την πάρει ο Φίνος στην εταιρεία του. Το καλοκαίρι του 1962 θα παίξει στην "Οδό ονείρων", που ανέβηκε στο θέατρο Μετροπόλιταν. Σκηνοθεσία Μίνου Αργυράκη, μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Μαζί με τη Ζωή Φυτούση, τη Νίκη Λεμπέση και τη Μάρω Κοντού είναι οι "Αδελφές Τατά" και το τραγούδι που θα πουν άφησε εποχή. Βγαίνει ντυμένη με χλαμύδα και σατυρίζει τις ταινίες - μελό στο νούμερο "Αμάρτησα για το παιδί μου". Κρατώντας στην αγκαλιά της ένα αρνί, τραγουδούσε "Αμάρτησα για το αρνί μου". Επίσης, στο ίδιο έργο, στην "Οδό ονείρων" προβαλλόταν μια ταινία διάρκειας πέντε λεπτών όπου εμφανιζόταν μαζί με τον Μάνο Χατζιδάκι ντυμένο τσολιά. Το 1963 πρωταγωνιστεί στις ταινίες "Ένα κορίτσι για δύο" (500.000 εισιτήρια), "Κάτι να καίει" (750.000 εισιτήρια, πρώτη εκείνη τη χρονιά σε εισπράξεις), το 1964 στις "Χαρτοπαίχτρα" (μεταφορά στον κινηματογράφο του θεατρικού έργου του Δημήτρη Ψαθά, 600.000 εισιτήρια, τρίτη ταινία εκείνη τη χρονιά σε εισπράξεις, μαζί με Λάμπρο Κωνσταντάρα, Σαπφώ Νοταρά, Κώστα Βουτσά), "Κορίτσια για φίλημα" (750.000 εισιτήρια, πρώτη ταινία σε εισπράξεις εκείνη τη χρονιά, εδώ τραγουδά σε μουσική Μίμη Πλέσσα τις επιτυχίες "Κοντά σου, Ελλάδα μου", "Γελά γαλάζιος ο ουρανός", "H Αθήνα τη νύχτα"), το 1965 στις "Φωνάζει ο κλέφτης", "Ραντεβού στον αέρα". Σε όλες αυτές τις ταινίες σκηνοθέτης είναι ο Γιάννης Δαλιανίδης.   Στις 18 Σεπτεμβρίου 1967 παντρεύεται τον επιχειρηματία Γιώργο Λαφαζάνη. Ο γάμος στη Μητρόπολη Αθηνών, θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα κοσμικά γεγονότα της χρονιάς. Από κανένα γάμο της δεν απέκτησε παιδιά. Με τον Λαφαζάνη θα ζήσουν αγαπημένοι ως τον θάνατο της Ρένας. Ένα χρόνο πριν, το 1966 φεύγει από τη Φίνος Φιλμ και πηγαίνει στην εταιρεία Καραγιάννης - Καρατζόπουλος. Η συμφωνία προβλέπει διπλάσια αμοιβή για τη Ρένα και ποσοστά στα κέρδη. Γυρίζει τη "Βουλευτίνα", το 1967 την ταινία "Βίβα Ρένα" (500.000 εισιτήρια), το 1968 τη "Ζηλιάρα" με τον Γιώργο Κωνσταντίνου (και οι τρεις αυτές ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη, μουσική Γιώργου Κατσαρού) και την "Παριζιάνα" (σκηνοθεσία Γ. Δαλιανίδη, παραγωγή του Φίνου), το 1970 την "Μια τρελή σαραντάρα" και "Η θεία μου η χίπισσα", το 1971 την "Μια Ελληνίδα στο χαρέμι" και "Ζητείται επειγόντως γαμπρός" (σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου), το 1972 την "Κόμισσα της Κέρκυρας" (σκηνοθεσία Α. Σακελλάριου). Το 1972 την ταινία "Η Ρένα είναι οφσάιντ" του Σακελλάριου (190.000 εισιτήρια). Στις ταινίες της άρεσε, παραβιάζοντας το σενάριο, να αυτοσχεδιάζει. Από το 1972 ο ελληνικός κινηματογράφος εισέρχεται σε περίοδο παρακμής λόγω κυρίως της τηλεόρασης. Και η Ρένα για επτά χρόνια δεν θα γυρίσει ταινίες. Θα επανέλθει το 1979 με τις "Φανταρίνες" του Ντίμη Δαδήρα (300.000 εισιτήρια). Την ίδια χρονιά ο Γιώργος Σκούρτης διασκευάζει σε μουσική κωμωδία με τίτλο "Λυσιστράτη '79" τη "Λυσιστράτη" του Αριστοφάνη. Σκηνοθετεί ο Δαλιανίδης, πρωταγωνιστεί η Ρένα αλλά χωρίς επιτυχία. Ακολουθούν το 1980 "Ρένα να η ευκαιρία" (250.000 εισιτήρια), το 1981 "Της πολιτσμάνας το κάγκελο" (σκην. Κώστα Καραγιάννη, 200.000 εισιτήρια), το 1982 "Η μανούλα, το μανούλι κι ο παίδαρος" (150.000 εισιτήρια), το 1983 "Η σιδηρά κυρία" (σκην. Τάκη Βουγιουκλάκη), το 1985 "Ρένα τα ρέστα σου" (σκην. Α. Σακελλάριου). Μετά από μια γαστρορραγία που θα την καταβάλει, θα αρχίσει η κάμψη προς το τέλος της δεκαετίας του '80. Δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο εκρηκτική. Και θα τραγουδάει πλέι μπακ. Την περίοδο 1992-1993 θα παίξει για τελευταία φορά σε επιθεώρηση, στο έργο "Για την Ελλάδα ρε γαμώ το". Θα πει "αντίο" στο θέατρο, την περίοδο 1993-94 με την "Χαρτοπαίχτρα" του Ψαθά που θ' ανεβεί στο Μπροντγουέι. Το 1997 θα κυκλοφορήσει δίσκο με τραγούδια σε στιλ τζαζ που όμως θα είναι κατώτερα του μεγάλου ταλέντου της. Είχε εξαιρετικό υποκριτικό ταλέντο, χόρευε, τραγουδούσε, στηριζόμενη κυρίως στον αυθoρμητισμό της. Διέθετε εξαιρετική εκφραστικότητα και ως πρόσωπο και ως σώμα. Δεν είχε άλλωστε κάνει ειδικές σπουδές, ήταν αυτοδίδακτη. Ποτέ δεν τυποποιήθηκε. Η παρακαταθήκη της μέσα σε 55 χρόνια δράσης είναι 105 παραστάσεις στο θέατρο από το 1939 έως το 1994 και 26 ταινίες από το 1951 έως το 1985. Στην ιδιωτική της ζωή παρέμεινε πρότυπο παραδοσιακής συζύγου, ήταν βαθιά θρησκευόμενη (τακτική προσκυνήτρια στον ?γιο Νεκτάριο της Αίγινας) και πολιτικά ανήκε στη συντηρητική παράταξη. Γενναιόδωρη με τους νέους ηθοποιούς, αγαπούσε τα ζώα, μανιώδης καπνίστρια. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της την ταλαιπωρούσε το σάκχαρο. Πέθανε στις 7 το απόγευμα της Πέμπτης 29 Ιουλίου 2004, στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών. Είχε μπει στο Ιατρικό Κέντρο στις 16 Ιουλίου για να εγχειριστεί επειδή υπέστη διάτρηση στομάχου που οφειλόταν σε υποτροπή του σακχάρου. Το ιατρικό ανακοινωθέν ανέφερε ως αιτία θανάτου αιφνίδια ανακοπή της καρδιάς. Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο με παρουσία πολλών συναδέλφων της και απλού κόσμου.

Η Ρένα Βλαχοπούλου σε... γραμματόσημο!

Από σήμερα, 22 Νοεμβρίου, κυκλοφορεί από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία μια νέα αναμνηστική σειρά γραμματοσήμουν που απεικονίζουν σπουδαίες/ου Ελληνίδες/Έλληνες ηθοποιούς: η Μαίρη Αρώνη, ο Θανάσης Βέγγος, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ο Ορέστης Μαρκής και η Σαπφώ Νοταρά θα κοσμούν με τις αγαπημένες μορφές τους γράμματα και δέματα. Τα πορτρέτα τους έχει φιλοτεχνήσει ο ζωγράφος Κώστας Σπυριούνης και τα έχει προσαρμόσει σε γραμματόσημα η ζωγράφος Ελένη Αποστόλου.

Ένα αόρατο νήμα συνδέει τη Ρένα με τους/τις πέντε συναδέλφους της και... συγκατοίκους της σ' αυτή τη σειρά. Η Μαίρη Αρώνη έπαιξε στο θέατρο τους τρεις ρόλους που δόξασε η Ρένα στον κινηματογράφο (Λία στο Φωνάζει ο κλέφτης, Τζένη στο Σαράντα και... ή Μια τρελή τρελή σαραντάρα και Αλέκα στη Χαρτοπαίχτρα). Η Σαπφώ Νοταρά συντρόφευσε τη Ρένα στην κινηματογραφική Χαρτοπαίχτρα. Ο Ορέστης Μακρής συνεργάστηκε μαζί της σε θιάσους από τα χρόνια της Κατοχής μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '50. Ο Θανάσης Βέγγος επίσης δούλεψε μαζί της μέχρι και τα χρόνια του '80. Τέλος ο Βασίλης Διαμαντόπουλος έφυγε από τη ζωή τη μέρα της γιορτής της, 5 Μαΐου του 1999, λίγη ώρα πριν η Ρένα "βγει" στον αέρα για μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις στην εκπομπή του Mega Φρου-Φρου (στη διάρκεια της οποίας ανακοινώθηκε ο θάνατός του).

Ο ζωγράφος Κώστας Σπυριούνης και τα έργα του

Προς το παρόν σας παρουσιάζω ολόκληρη τη σειρά, αλλά μόλις πάρω στα χέρια μου το... επίμαχο γραμματόσημο, θα επανέλθω. Παρακαλώ στείλτε μου γράμματα και δέματα. Δεδομένου ότι το γραμματόσημο της Ρένας κοστίζει μόνο 5 λεπτά, μπορείτε να μου στείλετε ένα γράμμα με 12 γραμματόσημα επάνω στον φάκελο (το κόστος για τις επιστολές εσωτερικού είναι 60 λεπτά). Περιμένω!!!

Read more: http://vlahopoulou.blogspot.com

Η ευτυχία του να ζεις τη σεζόν 1964-65 στην Αθήνα...

Ξεφύλλιζα εφημερίδες που κυκλοφόρησαν τέτοιες μέρες πριν από 47 χρόνια. Το μάτι μου φυσικά έπεσε πάνω στις παρακάτω διαφημίσεις που δημοσιεύτηκαν στις 12 Νοεμβρίου 1964.

Μην μπερδεύεστε: η Χαρτοπαίχτρα που γιορτάζει τα γενέθλιά της δεν είχε (επισήμως) ακόμα σχέση με την εικονιζόμενη κυρία. Η κινηματογραφική διασκευή του έργου του Δημήτρη Ψαθά από τον Γιάννη Δαλιανίδη είχε μάλλον ολοκληρώσει τα γυρίσματά της τον Νοέμβριο αλλά δεν επρόκειτο να προβληθεί πριν από τις 4 Ιανουαρίου του 1965. Έτσι η εορτάζουσα Χαρτοπαίχτρα είναι φυσικά η κυρία Κατερίνα (Ανδρεάδη) που έδωσε μια δωρεάν παράσταση στις 7 Νοεμβρίου για να γιορτάσει τον ένα χρόνο συνεχών παραστάσεων του έργου (594 παραστάσεις, για την ακρίβεια).

Βλαχοπούλου-Λάσκαρη: Κορίτσια για φίλημα

Η σεζόν εκείνη, χειμώνας 1964-65, υπήρξε από τις πιο γεμάτες στην καριέρα της Ρένας Βλαχοπούλου. Από τις 14 Οκτωβρίου είχαν ξεκινήσει οι εμφανίσεις της στου "Μοστρού", όπου ήταν επικεφαλής ενός μεγάλου σχήματος (μαζί με τους Μανώλη Καστρινό, Χρυσούλα Ζώκα, Άντζελα Ζήλια, Κάσση Τζάνετ, Κρυστάλ και την ορχήστρα του Κώστα Κλάββα) που παρουσίαζε τη ρεβύ πίστας Μπερλίνα (δεν είμαι σίγουρος σε τι ακριβώς παρέπεμπε ο τίτλος, όποιος/α ξέρει κάτι, ας μας διαφωτίσει!). Λίγο πριν τα Χριστούγεννα το σχήμα του "Μοστρού" παρουσίασε νέα ρεβύ πίστας με τίτλο Οι γάμοι της κυρίας Μπαταλεξάνδρου. Την περίοδο της Αποκριάς παρουσιάστηκε η ρεβύ Μασκαράτα ενώ μετά το καρναβάλι παρουσιάστηκε η τέταρτη ρεβύ με τίτλο Χορέψτε μαζί μας. Υπενθυμίζω ότι εκείνα τα χρόνια τα νυχτερινά κέντρα δεν λειτουργούσαν μόνο Παρασκευοσαββατοκύριακα...

Παράλληλα με τις εμφανίσεις στου "Μοστρού", η Ρένα Βλαχοπούλου εμφανιζόταν και στο θέατρο "Ακροπόλ" όπου μέχρι αρχές Νοεμβρίου παιζόταν η καλοκαιρινή επιτυχία του θεάτρου του Εθνικού Κήπου Γυναίκες και λουλούδια, ενώ στις 14 Νοεμβρίου 1964, ο θίασος Ευθυμίου-Βλαχοπούλου-Μπελίντας-Γκιωνάκη και η Σπεράντζα Βρανά (sic) παρουσίασε στο "Ακροπόλ" την επιθεώρηση 20 θέατρα μαζί (αναφορά στον αριθμό των χειμερινών θεάτρων που λειτουργούσαν τότε στην Αθήνα, κάντε τις αριθμητικές συγκρίσες σας!) των Γ. Ασημακόπουλου-Β. Σπυρόπουλου-Π. Παπαδούκα με μουσική Λυκούργου Μαρκέα. Τον Φλεβάρη ο θίασος παρουσίασε την επιθεώρηση των Αλ. Σακελλάριου-Γ. Γιαννακόπουλου Η δημοκρατία χορεύει (μαέστρος και πάλι ο Λ. Μαρκέας).

Ευθυμίου-Βλαχοπούλου-Γκιωνάκης τον Νοέμβριο του 1964, στο θέατρο "Ακροπόλ"

Κινηματογραφικά ήταν επίσης η πιο γεμάτη σεζόν στην καριέρα της Ρένας Βλαχοπούλου, καθώς ήταν η μόνη φορά που πρωταγωνίστησε σε τρεις ταινίες (συνήθως γύριζε μια ταινία κάθε σεζόν και κάποιες φορές δύο). Εκτός από τη Χαρτοπαίχτρα, στις αρχές του φθινοπώρου του '64 η Ρένα ολοκλήρωσε τα γυρίσματα του μιούζικαλ Κορίτσια για φίλημα που προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στα τέλη του Γενάρη του '65 (η πρεμιέρα του στο "Αττικόν" σήμαινε πολλά για τον Φίνο, καθώς μόνο εκεί η ταινία προβλήθηκε όπως γυρίστηκε, δηλαδή με στερεοφωνικό ήχο!). Ενώ, λίγο πρίν εκπνεύσει η χειμερινή σεζόν '64-65, τον Μάρτιο, βγήκε στις αίθουσες και η άλλη μεγάλη επιτυχία της Ρένας που βασίστηκε σε έργο του Ψαθά, το Φωνάζει ο κλέφτης (που, αξίζει να σημειωθεί, ότι αν και ήταν από τις πιο αγαπημένες ταινίες του ίδιου του Δαλιανίδη, δεν πήρε τόσο καλές κριτικές όσο η Χαρτοπαίχτρα).

Τρεις ταινίες, τρεις θεατρικές παραστάσεις και τέσσερις ρεβύ πίστας μέσα σε έξι μήνες... Οι θαυμαστές/τριες της Ρένας Βλαχοπούλου πρέπει να ήταν πολύ ευτυχισμένοι/ες τη σεζόν 1964-65!

http://vlahopoulou.blogspot.com

Ηθοποιός

1. Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες (1956) [Ρηνούλα]
2. Μερικοί το προτιμούν κρύο... (1962) [Ρένα Αγγέλου]
3. Όταν λείπη η γάτα! (1962) [Μαριγώ]
4. Ένα κορίτσι για δύο (1963) [Πολυξένη]
5. Η χαρτοπαίχτρα (1964) [Αλέκα Οικονομίδη]
6. Κάτι να καίη (1964) [Σόφη Φραντζή]
7. Κορίτσια για φίλημα (1965) [Ρένα Ελευθερίου]
8. Φωνάζει ο κλέφτης (1965) [Λία Παπαδοπούλου-Καραλέοντος]
9. Η βουλευτίνα (1966) [Ρένα Βαρλάμου]
10. Ραντεβού στον αέρα (1966) [Ρένα Βλαχοπούλου]
11. Ραντεβού στον αέρα (1966) [Τζένη Σταθάτου]
12. Βίβα Ρένα (1967) [Πόπη (Πεπίτα di Corfu)]
13. Βίβα Ρένα (1967) [Ρένα Φαφαλιού]
14. Η ζηλιάρα (1968) [Ρένα Παντελιά]
15. Η παριζιάνα (1969) [Πελαγία]
16. Η θεία μου η χίπισσα (1970) [Ελένη]
17. Μια τρελλή... τρελλή... σαραντάρα (1970) [Τζένη Σαλβέρη-Πετρομιχάλη]
18. Ζητείται επειγόντως γαμπρός (1971) [Ρένα Παπαρόδου]
19. Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971) [Ρένα]
20. Η κόμησσα της Κέρκυρας (1972) [Αγγιολίνα]
21. Η Ρένα είναι «οφ-σάιντ» (1972) [Ρένα Καπλάνη-Μπαλτατζή]
22. Οι φανταρίνες (1979) [(λγος) Ευγενία Βράχου-Αδάμαστου]
23. Ρένα... να η ευκαιρία (1980) [Ρένα Αποστόλου]
24. Η πολιτσμάνα (1981) [Ρένα Φραγκέτη]
25. Η μανούλα το μανούλι και ο παίδαρος (1982) [Ρένα Κοντοπούλου]
26. Ρένα τα ρέστα σου!. (1985) [Ρένα Βερύκιου]
27. Η βασίλισσα της ρέγγας (1987) [Ρένα Μαλλιαγρού]

Τραγούδι

1. Η παριζιάνα (1969)
2. Η μανούλα το μανούλι και ο παίδαρος (1982)
3. Ρένα τα ρέστα σου!. (1985)

Ανεπανάληπτη κωμικός, ταλαντούχα σόουγουμαν και εξαιρετική τραγουδίστρια. Γεννήθηκε το 1923 στην Κέρκυρα και σπούδασε στο Ωδείο του Δραματικού Συλλόγου της γένετειράς της, όπου έκανε και τις πρώτες της εμφανίσεις. Ανήλικη ακόμη, σε ηλικία δεκαέξι ετών, πρωτοδούλεψε ως επαγγελματίας σε ζαχαροπλαστείο στη Σπιανάδα. Εκεί, το καλοκαίρι του 1938 γνώρισε τον πρώτο άντρα της ζωής της, τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚΚώστα Βασιλείου, με τον οποίο παντρεύτηκε το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς, παρουσία λίγων φίλων.

Το 1939 κατέβηκε στην Αθήνα. Τα πρώτα της καλλιτεχνικά βήματα τα έκανε σε καφενεία και αναψυκτήρια, όπου την ανακάλυψε ο Μίμης Τραϊφόρος και την παρουσίασε ως νέο ταλέντο σ’ ένα πρόγραμμα βαριετέ που είχε ανεβάσει στο κέντρο «Όαση» του Ζαππείου. Το πρώτο τραγούδι που είπε ήταν το «Μικρή χωριατοπούλα» του Πολ Μενεστρέλ, το οποίο διασκευάστηκε αργότερα στο πασίγνωστο «Κορόιδο Μουσολίνι», από τον Γιώργο Οικονομίδη. Στην παράσταση αυτή την άκουσε ο Μακέδος και λίγο αργότερα την προώθησε στο σανίδι και συγκεκριμένα στο θέατρο «Μοντεάλ» της οδού Πανεπιστημίου, όπου έπαιξε με τις αδελφές Καλουτά και τραγούδησε ντουέτο με τη Σοφία Βέμπο.

Το χειμώνας του 1940 η Ρένα Βλαχοπούλου έχασε και τους δύο γονείς της, κατά το βομβαρδισμό της Κέρκυρας από τους Ιταλούς. Μεσούσης της Κατοχής, το 1942, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Γιάννη Κωστόπουλο, γόνο καλής οικογένειας των Αθηνών. Τότε γνώρισε και τον μεγάλο πιανίστα της τζαζ Γιάννη Σπάρτακο, με τον οποίο συνεργάστηκε στο «Πάνθεον». Η συνεργασία αυτή έφερε και την επιτυχία «Θα σε πάρω να φύγουμε», που πρωτοτραγούδησε το καλοκαίρι του ’44, στην επιθεώρηση «Well come» των Αλέκου Σακελάριου και Δημήτρη Ευαγγελίδη, στο θέατρο«Κυβέλη».

Το 1946 έδωσε τέλος στο δεύτερο γάμο της κι ενώ είχε ήδη αναδειχθεί σε «βασίλισσα της τζαζ», δέχθηκε ν’ ακολουθήσει τον Σπάρτακο σε περιοδεία, στην Κύπρο, την Τουρκία, την Αίγυπτο και την Αμερική. Η πολυγλωσσία της -αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά- και η πολύ καλή προφορά της ήταν τα μεγάλα της πλεονεκτήματα.

Το καλοκαίρι του 1951 επέστρεψε στην Αθήνα, κάνοντας την πρώτη της επανεμφάνιση στο θέατρο «Σαμαρτζή», στην παράσταση «Φεστιβάλ στην Αθήνα», πλάι στους Άννα και Μαρία Καλουτά, Νίκο Σταυρίδη, Ορέστη Μακρή και Κούλη Στολίγκα. Το χειμώνα, κατόπιν πρόσκλησης τούρκου παραγωγού, συμμετείχε την ταινία «Ανατολίτικες νύχτες», στην οποία επανέλαβε το «Θα σε πάρω να φύγουμε» του Σπάρτακου. Η ταινία αυτή δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Η Ρένα Βλαχοπούλου δεν είχε εμφανιστεί ακόμη στο θέατρο ως ηθοποιός. Το 1952 ο Βασίλης Μπουρνέλης, ένας από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες του μουσικού θεάτρου της δεκαετίας του ’50, την κάλεσε να τραγουδήσει ένα ντουέτο με την Μπελίντα στην επιθεωρήση «Βασίλισσα της νύχτας» στο θέατρο «Ακροπόλ». Ακολούθησαν οι επιθεωρήσεις «Να τι θα πει Αθήνα», «Πουλιά στον αέρα», «Κι ο μήνας έχει εννιά».

Το καλοκαίρι του 1954 πήρε για πρώτη φορά θεατρικό ρόλο, στην επιθεώρηση «Σουσουράδα», δίπλα στον Νίκο Σταυρίδη, με το νούμερο «Άλα πασά μου, κάνε μου τέτοια». Η πρόταση ήταν της Σοφίας Βέμπο. Τα κείμενα υπέγραφαν οι Μίμης Τραϊφόρος και Γιώργος Γιαννακόπουλος, τη μουσική ο Μενέλαος Θεοφανίδης και τη χορογραφία ο Γιάννης Φλερύ και η Αλίκη Βέμπο.

Το 1956 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, παίζοντας δίπλα στον Νίκο Ρίζο και τον Στέφανο Στρατηγό, στην πρώτη έγχρωμη ελληνική ταινία «Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες» του Γιάννη Πετροπουλάκη.

Ορόσημο για την καριέρα της υπήρξε το 1962, όταν η συμμετοχή της στην «Οδό Ονείρων» τουΜάνου Χατζιδάκι, στο θέατρο «Μετροπόλιταν», έγινε αφορμή να την προσέξει ο Γιάννης Δαλιανίδης και να την κάνει πρωταγωνίστρια του μιούζικαλ «Μερικοί το προτιμούν κρύο» (1963). Μάλιστα ο ίδιος ο Φίνος, όταν την άκουσε να τραγουδά, φέρεται να της πρότεινε να υπογράψει ισόβιο συμβόλαιο με την εταιρεία του, με την οποία γύρισε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Ορισμένες από τις ταινίες της Ρένας Βλαχοπούλου που ξεχωρίζουν: «Κάτι να καίει» (1963), «Ένα κορίτσι για δύο» (1963), «Η χαρτοπαίχτρα» (1964), «Κορίτσια για φίλημα» (1965), «Φωνάζει ο κλέφτη»ς (1965), «Η βουλευτίνα» (1966), «Ραντεβού στον αέρα» (1966), «Βίβα Ρένα» (1967), «Η ζηλιάρα» (1968), «Η Παριζιάνα» (1969), «Η θεία μου η χίπισσα» (1970), «Μια τρελλή, τρελλή σαραντάρα» (1970), «Ζητείται επειγόντως γαμπρό»ς (1971), «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» (1971), «Η Ρένα είναι οφσάιντ» (1972), «Η Κόμισσα της Κέρκυρας» (1972).

Παράλληλα με την κινηματογραφική της καριέρα, συνέχισε τη σταδιοδρομία της στο θέατρο και στο τραγούδι. Το 1959 εμφανίστηκε στο Α’ Φεστιβάλ Τραγουδιού του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, μ’ ένα τραγούδι του Κώστα Καπνίση και του Θάνου Σοφού, το «Είσαι η άνοιξη κι είμαι ο χειμώνας». Την επόμενη χρονιά, τραγούδησε ντουέτο με τον Γιάννη Βογιατζή το «Πρώτο χελιδόνι». Με την αυγή της δεκαετίας του ’60, είχε μοιραστεί στα τρία: τα πρωινά ηχογραφήσεις και συνεργασίες με το ΕΙΡ (τραγούδια των Χατζιδάκι, Πλέσσα, Μουζάκη, Μωράκη, Αττίκ, Σπάθη, Ιακωβίδη, Κατσαρού), το βράδυ θέατρο και μετά την παράσταση, εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα.

Το καλοκαίρι του 1966 συγκρότησε θίασο με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και το Γιάννη Βογιατζή, ενώ το καλοκαίρι του 1967 ηγήθηκε του θιάσου Βλαχοπούλου - Κωνσταντίνου - Σαπουντζάκη, που ανέβασε τη «Λουλουδιασμένη Αθήνα». Την ίδια χρονιά έκανε και τον τρίτο γάμο της, με τον επιχειρηματία Γιώργο Λαφαζάνη.

Το 1976 ξεκίνησε καριέρα και στην τηλεόραση, πρωταγωνιστώντας στην τηλεοπτική σειρά τουΑλέκου Σακελάριου «Μια Αθηναία στην Αθήνα», ενώ τελευταίες εμφανίσεις της στη μικρή οθόνη ήταν οι «Μάμα Μία» και «Μάλιστα Κύριε».

Το 1995 βραβεύτηκε με το Αναμνηστικό Μετάλλιο Δημήτρη Ψαθά για την ερμηνεία της στη «Χαρτοπαίχτρα» του Ψαθά, στο θέατρο Μπρόντγουεϊ, ενώ το 2003 τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.

Πέθανε στις 29 Ιουλίου του 2004.