Το βρετανικό σενάριο
και η ακούσια εμπλοκή
τού Χίτλερ στη Μεσόγειο
Έγραψε: Νελλόπουλος Στάθης
Μέχρι την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η βρετανική καθεστηκυία τάξη (στάτους) κυριαρχεί ακόμη στον κόσμο υπό την έννοια ελέγχου των κύριων γεωπολιτικών ερεισμάτων ανά την υδρόγειο. Κατά κύριο λόγο κυριαρχεί στη Μεσόγειο, σε όλα σχεδόν τα«κάστρα» της και φυσικά στην Ελλάδα. Στη γείτονα Ιταλία εξακολουθεί ακμαίο(;) το καθεστώς Μουσολίνι(1) (από το 1922), μία ιδιότυπη κατάσταση, αντίστοιχη της δικής μας του Μεταξά (4η Αυγούστου) και ανάλογης σύστασης. Βασιλιάς κι εκεί (Βίκτορας Εμμανουήλ) με την«αιγίδα» του να το προστατεύει, αλλά και πάπας, να το ευλογεί.(2) Ο Μουσολίνι μάλιστα, αφού «πούλησε στην ψύχρα» τους παλιούς συντρόφους του σοσιαλιστές, έγινε... επίτιμο μέλος της βασιλικής οικογένειας.
Γνωστού όντος, ότι όλοι οι βασιλιάδες στη Δύση ανήκουν στο κλειστό «κλαμπ» των «γαλαζοαίματων» (αναγνωρίζοντας εκ των πραγμάτων ως πρώτο στην τάξη τους αυτόν, που κάθεται στον Αγγλικό θρόνο), γίνεται περίπου φανερό το ιδιότυπο του φασιστικού καθεστώτος και ο ρόλος του Μουσολίνι.
Πρόκειται για μία πολιτική φόρμα Μακιαβελικής σύλληψης στην υπηρεσία του βρετανικού σεναρίου πολέμου για τον Β΄ Π.Π., εγκαίρως «παγιωμένης» στο κέντρο της Μεσογείου(3), της βρετανικής Μεσογείου, απ’ το τέλος του Α΄ Π.Π. Και είναι γνωστό πλέον, ότι απ’ τον πόλεμο αυτόν, το Μεγάλο Πόλεμο, επισφραγίσθηκε η παγκόσμια κυριαρχία της Μ. Βρετανίας, περιορίστηκε δραστικά ο ρόλος της νικήτριας Γαλλίας (πρωταγωνίστριας του Πολέμου) ως «ακολουθούσης» πλέον δύναμης, και κατέρρευσαν τρεις αυτοκρατορίες στην Ευρώπη. Επίσης καταδείχθηκαν τα εκρηκτικά χαρακτηριστικά της γερμανικής κοινωνίας (προκειμένου να επανατοποθετηθεί στο δοκιμασμένο της ρόλο) για την απρόσκοπτη εξέλιξη του επόμενου επεισοδίου (Β΄ Π.Π.) με το νέο της Ράιχ.
Και η ευθύνη σύνταξης και εκτέλεσης του σχετικού σεναρίου εκ των πραγμάτων βρίσκεται κατ’ αρχήν σε βρετανικά χέρια, το ρυθμιστή των πραγμάτων στον κόσμο της εποχής. Για να το δούμε όμως.
Το βρετανικό σενάριο του Β΄ Π.Π.
Όλα τα ντοκουμέντα, απ’ τις πιο έγκυρες πηγές, μιλούν για τα«λάθη» και τις «ατολμίες» της βρετανικής πολιτικής στην Ευρώπη, που έσπρωξαν τελικά το Χίτλερ στην εκτροπή των πραγμάτων, στη μεγαλύτερης έκτασης και έντασης πολεμική περιπέτεια, που έζησε ποτέ ο κόσμος. Εξ άλλου η παραδοχή αυτή αποτελεί την επίσημη θέση της ιστοριογραφίας. Δεν μπορεί όμως να γίνει δεκτό, ότι μία σειρά σοβαρών«λαθών» και «παραλείψεων» (σε διάρκεια μάλιστα) αποτελούν προϊόν μιας κακής εσωτερικής πολιτικής συγκυρίας (Τσάμπερλαιν).
Η Μ. Βρετανία, αν έγινε αυτό που έγινε, το οφείλει στο εύκαμπτο αλλά άτεγκτο σύστημα διοικήσεώς της, που δεν συγχωρεί ούτε... την βασίλισσά του, όταν λάθη της μειώνουν το γόητρο της βρετανικής σημαίας. Στην περίπτωσή μας μάλιστα, στην πιο κρίσιμη «καμπή» της ως αυτοκρατορίας, θα έπρεπε να επανέλθει ο Κρόμβελ και μέχρι σήμερα ...να αποκεφαλίζει! Όπως όμως φαίνεται, αλλού στόχευαν οι «υστερήσεις» της εξωτερικής της πολιτικής.
Κοντολογίς (γιατί ο χώρος δεν μας το επιτρέπει) η Μ. Βρετανία σχεδίασε με περισσή φροντίδα και σιωπηρά την «εκτροπή» αυτή (γλίστρημα, θα λέγαμε), παγιδεύοντας έτσι τον άπειρο σε λεπτούς χειρισμούς εξωτερικής πολιτικής Χίτλερ με τη συνδρομή ποικίλων παραγόντων μέσα κι έξω απ’ το Ράιχ.
Δύο «σακούλες» όμως «χωρούσαν» τον κόσμο. Η μια ήταν δεδομένη. Η κατασκευή της, που ξεκίνησε έγκαιρα (απ’ το 1917), προκαλεί μάλιστα το θαυμασμό των Εγγλέζων ιστορικών(5) για την τρομακτική απόδοσή της. Πρόκειται για την Σοβιετική «μηχανή». Η άλλη όμως σε ποια χέρια θα περνούσε;
Ως κύρια προϋπόθεση(7) στη σχεδίαση αυτή θα έπρεπε λογικά να τεθεί η ασφάλεια του αντίστοιχης βαρύτητας ζωτικού χώρου. Ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι γι’ αυτήν (Βρετανία) εκτός απ’ την Μεσόγειο; Την κλειστή αυτή θάλασσα, που διασφαλίζει τη σύνδεσή της με τον πλούτο της Ανατολής, κυρίως όμως με το πιο εκλεκτό διαμάντι, που με τόσες θυσίες κατάφερε να βάλει στο «στέμμα» της, την Ινδία. Εάν προσθέσουμε δε και τα πετρέλαια, που το «γεωτρύπανο» του Α΄ Π.Π. έφερε στην επιφάνεια, τότε τα πράγματα αποκτούν εξαιρετική βαρύτητα. Επομένως στη Μεσόγειο επιχειρήσεις ουσίας θα χάνονταν. Και η ουσία έχει να κάνει με τη πολεμική μηχανή του Γ΄ Ράιχ, που ετοιμαζόταν πυρετωδώς.
Και ο Ντούτσε (με το καθεστώς του στην εξουσία από το ’22) πως «κολλάει» στην βαρύνουσα αυτή προϋπόθεση, με δεδομένη την καταλυτική θέση της χώρας του στη Μεσόγειο; Δεν χρειάζεται πλέον πολλή σκέψη, για να καταλήξουμε στο ρόλο του. Πρόκειται απλά για ρόλο ...«πώματος», ασφαλείας μάλιστα.(8) Το «σφιχταγκάλιασμα» με το Χίτλερ, ως περίπου ομοϊδεάτη και συνέταιρο, για να φτιάξουν μαζί τον κόσμο (που είχε ξωκείλει είτε προς Καπιταλισμό είτε προς Κομμουνισμό), σε σχέση με το παρελθόν του «υποκειμένου», αυτό μας λέει. Και η πράξη θα το δείξει.
Ένα τέτοιο «σφιχταγκάλιασμα» της Γερμανίας απ’ τα νώτα της σε συνδυασμό με καθεστώτα «φιλικά» (Ισπανία του Φράνκο), ευμενώς προς αυτήν «ουδέτερα» (Τουρκία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία στην αρχή του πολέμου) και απλώς ουδέτερα γι’ αυτήν (Ελλάδα, Σουηδία) περιόριζαν η καλύτερα μονοδρομούσαν τις επιθετικές κατευθύνσεις του Χίτλερ.(9) Συγκεκριμένα «όριά» του ήταν προς δυσμάς ο παραδοσιακός εχθρός, η Γαλλία και κατά προέκταση η Αγγλία(10), προς ανατολάς η Ρωσία (όπου ολοκληρώνεται ο επιθετικός του ελιγμός στην Ευρώπη) και προς βορρά, στην Σκανδιναβική χερσόνησο, η Νορβηγία για την ασφάλεια του βόρειου πλευρού του. Το νότιο, Μεσογειακό πλευρό, γεωπολιτικά το πιο κρίσιμο (λόγω Βρετανικού Στόλου), το άφησε στο Ντούτσε, να το φυλάει.
Τα πράγματα κι εδώ μιλούν από μόνα τους για το ρόλο του Ντούτσε. Αν μάλιστα συνδυαστούν με τον ατυχή για τους Ιταλούς ελληνο-ιταλικό πόλεμο, που ξεκίνησε βιαστικά κι απροετοίμαστα, για να κυριαρχήσει στην Ανατ. Μεσόγειο, τότε «βγάζουν μάτι»... Το να αφήνεις μία ορεκτικότατη «μπουκιά», που σχεδόν σου προσφέρεται δίπλα σου, για να «σπάσεις τα δόντια σου» τον ίδιο χρόνο (1940) στα «κατσάβραχα» της Ηπείρου, ε, όπως και να το κάνουμε, δημιουργεί εύλογες απορίες, που οι εξηγήσεις της επίσημης ιστοριογραφίας μάλλον διογκώνουν.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(1) Το φαινόμενο Χίτλερ, στον αντίποδα του φαινομένου Μουσολίνι, απαιτεί εμπεριστατωμένη μελέτη, για να κατανοηθεί στην ουσία του. Στην παρούσα, περιοριζόμαστε στην τοποθέτηση ως εκτραπέντος παίκτη για την εκτέλεση του μεγάλου επεισοδίου, του Β΄ Π.Π.
(2) Ανάλογα φαινόμενα βασιλικών δικτατοριών θα δούμε στη Ρουμανία, με βασιλιά Μιχαήλ και δικτάτορα Αντωνέσκου (που προσχώρησε στον Άξονα το Σεπτέμβριο του 1940), αλλά και στην Βουλγαρία με τον «γερμανόφιλο» Μπόρις, που, όπως θα δούμε, αποτέλεσαν (με την «ουδέτερη» Τουρκία) προϋποθέσεις εφαρμογής του βρετανικού σεναρίου στα δύσκολα Βαλκάνια.
(3) Στη συνέχεια της ανάλυσης αυτό θα καταδειχθεί από πληθώρα ενδείξεων, συμπτώσεων κ.τ.λ. Οι «κυρίαρχοι» ποτέ δεν αφήνουν αποδείξεις εκτεθειμένες, εκτός εάν θέλουν.
(4) Για να ζαλίζεται μέσα σε ιδεοληψίες, που «γεννά» κάθε «στροβιλισμός».
(5) Βλ. Άρνολντ Τόυμπυ, «Σπουδή της Ιστορίας».
(6) Κάτι ανάλογο με τη Γαλλία στον Α Π.Π..
(7) Συνακόλουθα οι συναρτώμενες με αυτήν δευτερεύουσες προϋποθέσεις έχουν να κάνουν με τα καθεστώτα των Μεσογειακών κρατών (ανεξάρτητα από τους «τίτλους» τους, το «φασιστικό» τους ύφος κ.λπ.) και κυρίως των Βαλκανικών, όπου η γεωγραφική συγκυρία, λόγω του πάγιου προβλήματος εξόδου της «όποιας» Ρωσίας στη Μεσόγειο, κάνει τα πράγματα ιδιαζόντως περίπλοκα για τους όποιους θαλασσοκράτορες.
(8) Το «πώμα» αυτό λειτούργησε και στο Αιγαίο, με τα Δωδεκάνησα υπό ιταλική κυριότητα, τα οποία μαζί με την Κρήτη συνιστούν γεωστρατηγικά την έσχατη γραμμή άμυνας των Στενών. Γεωπολιτικά αυτό λειτούργησε για τη συγκράτηση της Τουρκίας στην ουδετερότητά της.
(9) Η «φιλία» και «ουδετερότητα» προϋπέθεταν ως βασικό όρο τη μη διέλευση γερμανικών στρατευμάτων απ’ το έδαφος των «ούτω πως» σχετιζόμενων με τη Γερμανία.
(10) Η προέκταση αυτή ποτέ δεν θα υλοποιηθεί. Μερικοί γεροί βομβαρδισμοί (Σεπτέμβριος 1940), σχέδια, για να έχουμε να λέμε, και... ΣΤΟΠ! Ε! όχι και να μπούμε στο σπίτι του «σκηνοθέτη» και ίσως - ίσως μελλοντικού «συνεταίρου»...
|
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου