Οι περισσότεροι Σύριοι ειναι πίσω[στηριζουν] απο τον Πρόεδρο Assad, αλλά ποτέ δεν θα το ξερατε από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης

δημοτικότητα Assad, η Αραβικού Συνδέσμου παρατηρητές, αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή: όλες οι στρεβλώσεις στον πόλεμο προπαγάνδας της Δύσης από τον Jonathan Steele 19 Ιαν του 2012 «  The Guardian »- 17 Γενάρη 2012 - Ας υποθέσουμε ότι ένα σεβαστό δημοσκόπηση διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι Σύριοι είναι υπέρ της Bashar al-Assad παραμένει ως πρόεδρος, δεν θα ήταν ότι είναι σημαντική είδηση; Ειδικά ως το πόρισμα θα ήταν αντίθετο προς την κυρίαρχη αφήγηση για τη συριακή κρίση, και τα μέσα ενημέρωσης θεωρεί το απροσδόκητο πιο άξιος δημοσίευσης από το προφανές.Αλίμονο, όχι σε κάθε περίπτωση. Όταν η κάλυψη ενός δράμα εκτυλίσσεται παύει να είναι δίκαιη και μετατρέπεται σε όπλο προπαγάνδας, να κατασταλεί άβολο γεγονότα. Έτσι είναι με τα αποτελέσματα πρόσφατης δημοσκόπησης YouGov Siraj τη Συρία που ανατέθηκε από την Συζητήσεις της Ντόχα, που χρηματοδοτείται από το Κατάρ Ιδρύματος. Βασιλική οικογένεια του Κατάρ έχει λάβει μία από τις πιο επιθετική γραμμές κατά Άσαντ - ο εμίρης μόλις ζήτησε Αραβικά στρατεύματα να παρέμβει - άρα ήταν καλό ότι οι συζητήσεις της Ντόχα που δημοσιεύθηκε η δημοσκόπηση στην ιστοσελίδα της. Το κρίμα είναι ότι αγνοήθηκε από όλα σχεδόν τα μέσα ενημέρωσης σε κάθε δυτική χώρα της οποίας η κυβέρνηση έχει ζητήσει Άσαντ να πάει. Το κύριο συμπέρασμα ήταν ότι ενώ οι περισσότεροι Άραβες έξω από τη Συρία αισθάνεται ο πρόεδρος πρέπει να παραιτηθεί, οι στάσεις στη χώρα είναι διαφορετικές. Περίπου το 55% των Συρίων θέλουν Άσαντ να μείνει, με κίνητρο τον φόβο του εμφυλίου πολέμου - ένα φάντασμα που δεν είναι θεωρητικό όσο και για εκείνους που ζουν έξω από τα σύνορα της Συρίας. Αυτό που είναι λιγότερο καλά νέα για το καθεστώς του Άσαντ είναι ότι η δημοσκόπηση διαπίστωσε επίσης ότι οι μισοί από τους Σύρους που δέχονται τον μείνετε στην εξουσία πιστεύουν ότι πρέπει να κλητήρα σε ελεύθερες εκλογές στο εγγύς μέλλον. Άσαντ ισχυρίζεται ότι είναι έτοιμος να κάνει αυτό, ένα σημείο που έχει επαναληφθεί στην τελευταία ομιλία του. Αλλά είναι ζωτικής σημασίας ότι δημοσιεύει τον εκλογικό νόμο το συντομότερο δυνατόν, τις άδειες των πολιτικών κομμάτων και κάνει μια δέσμευση για να επιτραπεί σε ανεξάρτητους παρατηρητές να παρακολουθήσουν τις εκλογές. Μεροληπτική κάλυψη από τα ΜΜΕ εξακολουθεί επίσης να νοθεύσει αποστολή παρατηρητών του Αραβικού Συνδέσμου στη Συρία. Όταν το πρωτάθλημα ενέκρινε ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη την περασμένη άνοιξη, υπήρχε υψηλό έπαινο στη Δύση για τη δράση της. Η απόφασή της να μεσολαβήσει στη Συρία ήταν λιγότερο ευπρόσδεκτες σε δυτικές κυβερνήσεις, και σε υψηλού προφίλ Συρίας ομάδων της αντιπολίτευσης, που υποστηρίζουν όλο και περισσότερο μια στρατιωτική και όχι πολιτική λύση. Έτσι, μετακινήστε το πρωτάθλημα ήταν αμέσως τίθεται υπό αμφισβήτηση από τους δυτικούς ηγέτες, και τα περισσότερα δυτικά μέσα ενημέρωσης επανέλαβε τη γραμμή. Οι επιθέσεις ξεκίνησαν στις πιστοποιήσεις του Σουδάν της αποστολής πρόεδρος . Επικρίσεις της επίδοσης της αποστολής από έναν από 165 μέλη του ήταν headlined.Αιτήματα έγιναν ότι η αποστολή βγάλτε υπέρ της παρέμβασης του ΟΗΕ. Οι κριτικοί προφανώς φοβάται ότι η Αραβική παρατηρητές θα αναφέρουν ότι η ένοπλη βία δεν περιορίζεται πλέον στις δυνάμεις του καθεστώτος, και η εικόνα των ειρηνικών διαδηλώσεων βίαια από τον στρατό και την αστυνομία είναι ψευδής. Χομς και σε μερικές άλλες πόλεις της Συρίας είναι να γίνουν σαν τη Βηρυτό στη δεκαετία του 1980 ή το Σεράγεβο τη δεκαετία του 1990, με τις μάχες μεταξύ παραστρατιωτικών ομάδων μαίνονται σε όλη την θρησκευτική και εθνική ρήγματα. Όσον αφορά την ξένη στρατιωτική επέμβαση, έχει ήδη αρχίσει. Δεν είναι μετά από το Λιβυκό μοτίβο από τη Ρωσία και την Κίνα είναι έξω φρενών με εξαπάτηση της Δύσης στο Συμβούλιο Ασφαλείας, το περασμένο έτος . Δεν θα δεχθεί ένα νέο ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών που επιτρέπει οποιαδήποτε χρήση βίας. Το μοντέλο είναι ένα παλαιότερο, που πηγαίνει πίσω στην εποχή του ψυχρού πολέμου, πριν από την «ανθρωπιστική επέμβαση» και την «ευθύνη για προστασία» αναπτύχθηκαν και συχνά γίνεται κατάχρηση.Θυμηθείτε την υποστήριξη του Ρόναλντ Ρίγκαν για τους Κόντρας, τον οποίο οπλισμένοι και εκπαιδευμένοι για να προσπαθήσει να ανατρέψει Σαντινίστας στη Νικαράγουα από τις βάσεις στην Ονδούρα; Για την Ονδούρα διαβάσετε την Τουρκία, το ασφαλές καταφύγιο, όπου η λεγόμενη δωρεάν συριακού στρατού έχει δημιουργήσει. Και εδώ δυτική σιωπή των μέσων ενημέρωσης είναι δραματική. Δεν δημοσιογράφοι έχουν συμμορφωθεί με ένα σημαντικό πρόσφατο άρθρο του Philip Giraldi , ο πρώην αξιωματικός της CIA, που τώρα γράφει για την αμερικανική Συντηρητικών - ένα περιοδικό που επικρίνει το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα από ένα μη-νεοσυντηρητικός θέση στις γραμμές του Ron Paul, ο οποίος κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο Νιου Χαμσάιρ την περασμένη εβδομάδα Ρεπουμπλικανικό πρωτογενή . Giraldi αναφέρει ότι η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, έχει γίνει μεσολάβησης της Ουάσιγκτον και ότι χωρίς σήμανση πολεμικά αεροπλάνα του ΝΑΤΟ έχουν καταλήξει σε Iskenderum, κοντά στα σύνορα της Συρίας, παρέχοντας Λιβυκό εθελοντές και τα όπλα που κατασχέθηκαν από τα τέλη της δεκαετίας οπλοστάσιο Μουαμάρ Καντάφι."Γαλλικές και βρετανικές ειδικές δυνάμεις εκπαιδευτές βρίσκονται επί τόπου», γράφει, "βοηθά το συριακό αντάρτες, ενώ η CIA και των ΗΠΑ Spec Ops παρέχουν εξοπλισμό επικοινωνιών και πληροφοριών για να βοηθηθεί η αιτία των ανταρτών, ώστε οι αγωνιστές να αποφευχθεί η συγκέντρωση των στρατιωτών της Συρίας ... " Δεδομένου ότι ο κίνδυνος της πλήρους κλίμακας αυξάνει τον πόλεμο, Αραβικός Σύνδεσμος υπουργοί Εξωτερικών ετοιμάζονται να συναντηθούν στο Κάιρο, αυτό το Σαββατοκύριακο για να συζητήσουν το μέλλον της Συρίας την αποστολή τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα υπάρξουν δυτικές αναφορές των μέσων ενημέρωσης τονίζοντας παρατηρήσεις των υπουργών που αισθάνονται η αποστολή έχει «χάσει την αξιοπιστία", "έχουν εξαπατηθεί από το καθεστώς» ή «απέτυχε να σταματήσει τη βία". Αντεπιχειρήματα, θα πρέπει να υποτιμούνται ή να καταστέλλεται. Παρά τις προκλήσεις από όλες τις πλευρές το πρωτάθλημα θα πρέπει να υψώσουν το ανάστημά του. Η αποστολή του στη Συρία έχει δει ειρηνικές διαδηλώσεις τόσο υπέρ όσο και κατά του καθεστώτος. Έχει παρατηρηθεί, και σε ορισμένες περιπτώσεις υπέφεραν από, τη βία από αντίπαλες δυνάμεις. Αλλά δεν είχε ακόμη αρκετό χρόνο ή μια αρκετά μεγάλη ομάδα για να μιλήσετε σε ένα ευρύ φάσμα παραγόντων της Συρίας και στη συνέχεια να καταλήξει σε ένα σαφές σύνολο προτάσεων. Πάνω απ 'όλα, δεν έχει καν αρχίσει να εκπληρώσει το μέρος της εντολής της, ζητώντας από αυτό να βοηθήσει να παραγάγει ένα διάλογο μεταξύ του καθεστώτος και τους επικριτές της. Η αποστολή πρέπει να μείνει στη Συρία και να μην πέσει θύμα εκφοβισμού έξω. © 2012 Guardian News και Media Limited Most Syrians back President Assad, but you'd never know from western media Assad's popularity, Arab League observers, US military involvement: all distorted in the west's propaganda war By Jonathan Steele January 19, 2012 "The Guardian" -- January 17, 2012 -- Suppose a respectable opinion poll found that most Syrians are in favour of Bashar al-Assad remaining as president, would that not be major news? Especially as the finding would go against the dominant narrative about the Syrian crisis, and the media considers the unexpected more newsworthy than the obvious.Alas, not in every case. When coverage of an unfolding drama ceases to be fair and turns into a propaganda weapon, inconvenient facts get suppressed. So it is with the results of a recent YouGov Siraj poll on Syriacommissioned by The Doha Debates, funded by the Qatar Foundation. Qatar's royal family has taken one of the most hawkish lines against Assad – the emir has just called for Arab troops to intervene – so it was good that The Doha Debates published the poll on its website. The pity is that it was ignored by almost all media outlets in every western country whose government has called for Assad to go. The key finding was that while most Arabs outside Syria feel the president should resign, attitudes in the country are different. Some 55% of Syrians want Assad to stay, motivated by fear of civil war – a spectre that is not theoretical as it is for those who live outside Syria's borders. What is less good news for the Assad regime is that the poll also found that half the Syrians who accept him staying in power believe he must usher in free elections in the near future. Assad claims he is about to do that, a point he has repeated in his latest speeches. But it is vital that he publishes the election law as soon as possible, permits political parties and makes a commitment to allow independent monitors to watch the poll. Biased media coverage also continues to distort the Arab League's observer mission in Syria. When theleague endorsed a no-fly zone in Libya last spring, there was high praise in the west for its action. Its decision to mediate in Syria was less welcome to western governments, and to high-profile Syrian opposition groups, who increasingly support a military rather than a political solution. So the league's move was promptly called into doubt by western leaders, and most western media echoed the line. Attacks were launched on the credentials of the mission's Sudanese chairman. Criticisms of the mission's performance by one of its 165 members were headlined. Demands were made that the mission pull out in favour of UN intervention. The critics presumably feared that the Arab observers would report that armed violence is no longer confined to the regime's forces, and the image of peaceful protests brutally suppressed by army and police is false. Homs and a few other Syrian cities are becoming like Beirut in the 1980s or Sarajevo in the 1990s, with battles between militias raging across sectarian and ethnic fault lines. As for foreign military intervention, it has already started. It is not following the Libyan pattern since Russia and China are furious at the west's deception in the security council last year. They will not accept a new United Nations resolution that allows any use of force. The model is an older one, going back to the era of the cold war, before "humanitarian intervention" and the "responsibility to protect" were developed and often misused. Remember Ronald Reagan's support for the Contras, whom he armed and trained to try to topple Nicaragua's Sandinistas from bases in Honduras? For Honduras read Turkey, the safe haven where the so-called Free Syrian Army has set up. Here too western media silence is dramatic. No reporters have followed up on a significant recent article by Philip Giraldi, a former CIA officer who now writes for the American Conservative – a magazine that criticises the American military-industrial complex from a non-neocon position on the lines of Ron Paul, who came second in last week's New Hampshire Republican primary. Giraldi states that Turkey, a Nato member, has become Washington's proxy and that unmarked Nato warplanes have been arriving at Iskenderum, near the Syrian border, delivering Libyan volunteers and weapons seized from the late Muammar Gaddafi's arsenal. "French and British special forces trainers are on the ground," he writes, "assisting the Syrian rebels, while the CIA and US Spec Ops are providing communications equipment and intelligence to assist the rebel cause, enabling the fighters to avoid concentrations of Syrian soldiers …" As the danger of full-scale war increases, Arab League foreign ministers are preparing to meet in Cairo this weekend to discuss the future of their Syrian mission. No doubt there will be western media reports highlighting remarks by those ministers who feel the mission has "lost credibility", "been duped by the regime" or "failed to stop the violence". Counter-arguments will be played down or suppressed. In spite of the provocations from all sides the league should stand its ground. Its mission in Syria has seen peaceful demonstrations both for and against the regime. It has witnessed, and in some cases suffered from, violence by opposing forces. But it has not yet had enough time or a large enough team to talk to a comprehensive range of Syrian actors and then come up with a clear set of recommendations. Above all, it has not even started to fulfil that part of its mandate requiring it to help produce a dialogue between the regime and its critics. The mission needs to stay in Syria and not be bullied out. © 2012 Guardian News and Media Limited